New Light Bulbs... In Plain English

Spaarlampen zijn opgeplooide TL-lampen. Ze verbruiken veel minder en gaan langer mee. Ook het hardnekkige argument dat het uitgestraalde licht niet zo aangenaam ('warm') is als dat van een gloeilamp, is achterhaald met de nieuwste spaarlampen.
Een probleem is wel dat het afval ervan meer vervuilt. Dus mag je ze niet zomaar in de reguliere vuilnisemmer gooien.

Dat is eigenlijk wat de meesten van ons al een tijdje weten, maar er worden nog veel gloeilampen gebruikt en... het filmpje is leuk gemaakt:



Voor meer info in verband met spaarlampen, klik hier.

Peter Tom Jones over enkele ecologische vraagstukken

In het volgende filmpje gaat Peter Tom Jones (Burgerlijk Ingenieur Milieukunde, Doctor in de Materiaalkunde en momenteel werkzaam als post-doctoraal onderzoeker aan de KULeuven) kort in op enkele belangrijke ecologische thema's zoals de klimaatopwarming, het klimaatscepticisme, economische gevolgen van klimaatwijziging, kernenergiedebat, etc.
(Voor de leken onder jullie: belangrijk in de argumentatie tegen de klimaatsceptici, is het begrip "peer review" of "collegiale toetsing"!)

Uit naam van de noodzakelijke vrijheden

Dat vandaag wetenschappelijke bevindingen in verband met het klimaatprobleem aan de kant worden geschoven omwille van kortzichtige economische en politieke motieven, is uitermate schrijnend. Dat men anderzijds overmatig veel vertrouwen toont in wetenschappers en technologen om gaandeweg het probleem van de globale opwarming op te lossen, is schier hilarisch. Het kan niet dat men vandaag wetenschappelijke bevindingen en hun gewichtige implicaties negeert enkel en alleen om het feit dat ze niet in het kraam passen van beleidsmakers. Er zouden teveel vrijheden moeten worden opgegeven (met economische mindergroei tot gevolg), klinkt het amechtig. Maar hier schiet die visie tekort.

Het is verwonderend te moeten vaststellen dat één van de huidige recalcitrante groeperingen ten aanzien van een ecologisch bestel, van liberale strekking is. Nochtans refereert deze beweging in oorsprong naar enkele degelijke liberale denkers. Deze zouden hun vrijheidsboodschap hoogstwaarschijnlijk niet graag zien zoals het heden veelal wordt uitgedragen.
Zo schreef John Stuart Mill - in 1857 nota bene! - in zijn Principles of Political Economy:

Als de aarde dat grote deel van haar aantrekkelijkheid, dat zij dankt aan zaken die haar, door de toename van de rijkdom en van de bevolking, onttrokken zouden worden, moet verliezen - alleen met het doel haar in staat te stellen een grotere, maar niet een betere of meer gelukkige bevolking in stand te houden - dan hoop ik in het belang van de nakomelingen ernstig, dat zij ermee tevreden zullen zijn in aantal gelijk te blijven, lang voordat de noodzaak hen daartoe dwingt.

Dit werd gebruikt als motto van Rapport van de Club van Rome uit 1972 (vertaling van The Limits to Growth). Het citaat moet zeker gelezen worden door de huidige en toekomstige politici (van welk allooi dan ook). Het vasthouden vandaag aan niet-noodzakelijke vrijheden (bijvoorbeeld goedkoop en ongebreideld CO₂ uitstoten), zal zich snel genoeg wreken en de meer noodzakelijke vrijheden (zoals toegang tot drinkbaar water) in de nabije toekomst sterk inperken. In de eerste plaats bij de armen (de derde wereld) - 3 miljard mensen die geconfronteerd zullen worden met watertekort, om maar een voorbeeld te geven - maar uiteindelijk zal het ook de rijken veel kosten. (Cf. Peter Tom Jones in De Tijd, 13/04/07, De loopgravenoorlog van de klimaatsceptici.) De hele wereldbevolking zal vrijheden verliezen. Verder kijken dan je neus lang is, is dus de boodschap, en kiezen voor een ultiem ecologisch en duurzaam beleid. En, er voor gaan! Als er de laatste maanden iets duidelijk werd, is het wel dit: het is erg gesteld met het klimaat, maar we kunnen het aanpakken! Echter: getalm is uit den boze. Er is geen enkel goed argument te geven om niet op en top te kiezen voor de ecologische en duurzame manier van leven en werken! Een ecologisch en duurzaam beleid, uit naam van de noodzakelijke vrijheden!

Supersnaren

Toen ik voor het eerst van supersnaren hoorde, dacht ik bijna spontaan aan reuzensnaren. Snaren die de grote ruimtelijkheden van het universum omspanden en die samen veel met het wel en wee van de werkelijkheid van doen hadden. Misschien is dit inderdaad de waarachtige sleutel om de werkelijkheid te begrijpen, maar het bleek dat dit niet is wat de opstellers van de supersnaartheorie in gedachten hadden. Het is belangrijk om eens de volledige naam van de supersnaartheorie te vermelden: supersymmetric string theory. ("Super" slaat dus niet direct op snaren, maar wel op symmetrie. En dat is dan weer een bepaalde eigenschap die het theoretische model heeft.)
De (super)snaartheorie stelt de kleinste deeltjes niet langer voor als "bolletjes" (puntdeeltjes) die intrinsiek enkele eigenschappen hebben of dragen, maar ziet ze als minuscule snaartjes. Deze snaartjes zouden een lengte hebben van 10^-32 millimeter. Ik heb gelezen dat een snaar even klein is ten aanzien van een proton, gelijk een proton klein is ten opzichte van ons zonnestelsel! Jawaddedadde! De "deeltjes" (dus: snaartjes) hebben bepaalde eigenschappen en deze zijn niets meer dan de uiting van de manier waarop het snaartje trilt. Om in te zien hoe trillingen effectief hun omgeving beïnvloeden, denk je maar aan de luide boxen op een festival die je borstbeen op en neer doen slaan, of aan een schip op de woeste zee.
Maar waarom moeten deeltjes nu als snaartjes worden beschouwd? In de natuurkunde proberen wetenschappers al decennia lang om twee zeer succesvolle theorieën te verenigen. Het betreft hier enerzijds de quantummechanica en anderzijds de relativiteitstheorie. Beide theorieën hebben hun strepen verdiend. Ze zijn zelfs, elk op hun eigen gebied waarvoor ze ontwikkeld werden--respectievelijke het zeer kleine en het zeer grote--empirisch aangetoond. Maar er rezen problemen toen men de twee "ware" theorieën wilden samensmelten. Dit houdt in dat men alle gekende krachten, zowel zij die spelen in het kleine, als zij die spelen in het grote, wil beschrijven met dezelfde wiskundige vergelijkingen. Het bleek toen dat, indien we de voorstelling van puntdeeltjes vervangen door snaartjes, er veel van de kloof tussen de quantummechanica en de relativiteitstheorie gedicht kon worden.
Echter, nog niet alles zit hier snor! Eén van de zaken bij de supersnaartheorie is dat er tien dimensies gevraagd worden. De supersnaren en tien dimensies (één tijds- en negen ruimtedimensies) leveren een mooie en behoorlijk consistente theorie op. Met vier tijdruimte dimensies zijn we gewoon te leven, maar wat met de andere zes? Deze zouden opgerold zijn tot zeer klein afmetingen (compactificatie) en worden dus niet opgemerkt onder onze gewone omstandigheden... Ze zijn er wel, maar we zien ze niet. Maar daarop kunnen we beter een andere keer ingaan.
Nu wil ik enkel nog verwijzen naar dit filmpje. Het is niet de geijkte manier om tien dimensies te interpreteren, maar het kan voor een leek al eens nuttig zijn! Dat er toch enig idee gevormd kan worden van die tien dimensies...

Klik hier (en dan op de tollende spiraal) voor de flashversie op de oorspronkelijke site. Deze is ook iets scherper...

Snorry Catering

LS

Ik was verleden maandag met enkele maten aan het tjolen op de paasmarkt in Diksmuide. 't Was mooi weer en dus de ideale omstandigheid om een pint te drinken op een terras of om iets te eten uit het vuistje bij één van de vele kraampjes.
Zo leidden onze vieze goesten ons naar de omgebouwde caravan van Snorry Catering. Jawel, je leest het goed! En om niet te botsen op jullie ongeloof, heb ik een visitekaartje meegenomen en ingescant. Op de derde dag na de oprichting van de Supersnorblog at ik iets uit de keuken van Snorry Catering! Als dat niet supersnor zit!